yalnızgezer

İlki benden olsun.Gerisi gelir inşaallah.Umarım beğenirsiniz.
DENİZE KAVUŞMAK
Öylece oturuyordu kanepede.Gözleri dalmıştı,çok uzaklara.Sessizdi,çok sessizdi ev.Alışmışmıydı sessizliğe,yalnızlığına.Alışmak zorundaydı zaten.Yalnızdı..çok yalnızdı.
Ellerine dokundu.Yavaşça okşadı..içi sızladı.O en beğendiği küçücük elleri;buruşmuştu artık.Dayanamadı kalktı yerinden.Eskiden olsaydı,hızlıca fırlardı.Şimdi yavaşça kalktı ve yavaşça yürüdü.Durdu aynanın önünde.Yüzüne baktı,çizgilerle dolmuş yüzüne.Saçlarına baktı,aklar düşmüş saçlarına.Önce saçlarına dokundu.Yüzüne dokundu sonra;gözlerine,yanaklarına,dudaklarına...Değişmiş ti,çok değişmişti.Yaşlı bir kadın oluvermişti.Ne kadar çabuk geçmişti zaman.Gözlerine baktı tekrar.Bir tek onlar değişmemişti.Aynı anda hem sevinçle hem hüzünle bakan.Bakışları aynıydı hala.Sevdiğine bakar gibi bakmıştı gözleri hep yıllarca.
Evine baktı sonra.Tek tek bütün eşyalara.Ne anılar yaşanmıştı bu eşyalarla,bu evde.Hepsi ayrı ayrı anıları hatırlattı ona.Kapıya doğru yürüdü.Açtı kapıyı dışarı çıktı.Merdivenleri yavaşça indi.Biraz daha yürüdü.İşte karşısındaydı deniz.Gözlerini yumdu.Sesini duyuyordu dalgaların.Ve rüzgar yüzünü okşuyordu.Tıpkı onun elleri gibiydi.Hissediyordu;yanındaydı,onunlaydı.Dokunuyo rdu işte ona,eskiden olduğu gibi.Saçlarını çözdü.Dağıttı rüzgar,karlar düşmüş saçlarını.Evet biliyordu;oydu bu.Şimdi parmaklarını gezdiriyordu saçlarının arasında.Bunlar onun dokunuşlarıydı,tanıyordu.Hem sakin hem hoyrat.Hem sıcak hem serin.Üşüyordu ama hoşuna gidiyordu üşümek.Hava kararmak üzereydi ve rüzgar şiddetlenmişti.Saçları kamçılar gibi vuruyordu yüzüne.Canı acıyordu ama hissediyordu.Hissetmek önemliydi.Titriyordu.Büyük bir haz veriyordu bu titreme ona.Gözlerini hiç açmak istemiyordu.Bu an hiç bitmesin istiyordu.Ona yakındı,daha yakın olmak istiyordu.Yorgundu.Yorgun düşmüştü artık hem bedeni hem kalbi.En çokta kalbi.Ağır geliyordu bu yalnızlık ona.Dayanmak istemiyordu artık.Beklemek istemiyordu.İlk denizde başlamıştı bu aşk;öyleyse denizde bitmeliydi,denize gömülmeliydi.Karşı koyamadı daha fazla sevdiğinin yakarışlarına.Gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama gülümsüyordu;mutluydu.Yavaşça bıraktı kendini dalgaların kollarına...Aslında sevdiğini kucaklıyordu...

dodi

Küçük kırık dökük bir sandalın içinde sırt sırta oturuyoruz seninle ucubucağı gözükmeyen bir okyanusun dalgalarına karşı koymaya çalışarak.İkimizinde belleğinin tam ortasında kocaman bir soru işareti.Bir soru işareti ki tüm yaşanmışlıklar,ümitler,korkular,kuşkular ve en önemlisi cevaplanamayan sorulardan oluşmuş.
Bu dalgalarda savrulurken ne yapmalı ne düşünmeli?Bu karşı konulmaz dalgaların ne kadar daha hüküm süreceği mi,okyanusun durulup birilerin yardım elini uzatacağı mı,geçmişimizden şimdiye kalan anıları mı?Yoksa neden birbirimizin suratına bakmadığımız,suskunluğumuzu koruduğumuz mu?Hem ayrıca kim koydu ki bizi bu sandala?
İşte yine kocaman bir soru işareti!
Ama hatırlıyorum kıyıdaydı bu sandal,kimse yoktu,bir güç çekti beni ona.Bindim dayanamadım.Deniz durgundu,huzurluydu.Sonra yavaş yavaş dalgalanmaya başladı.Bunu da eğlenceli buldum,güneş tenimi okşuyor,dalgalar şarkı mırıldanıyordu.Sonra hava karardı gök gürledi,dalgalar içinde savruldum,yorgun düştüm ve yine yapayalnızdım.
Ve sonra bir gün sen çıkageldin,hiç beklemediğim yokluğunda seni yaşattığım bir günde.Artık yanımdaydın.Dev bir maviliğin içinde kalakalmış ufak bir sandaldaki iki yabancıydık tüm duygularını gözleriyle anlatan.
Gökyüzünden bakanlar nasıl fark edebilirlerdi ki bizi?Nasıl kabul ederlerdi birlikteliğimizi?Hem sanki bzi farkında mıydık ne olduğunun,neler yaşadığımızın?Hep karmaşıklık,şüpheler,nefretler,isyanlar içinde kalmıştık.
Ve yine yanıbaşımızda dev bir soru işareti!

serikli_070

ssssuper olmus